หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์

จากนโยบายที่จะทำให้คนไทยหยุดจนนั้น ทำให้ต้องมองลึกลงไปถึงปัญหาที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาความยากจนของคนในสังคมชนบท จึงสร้างโครงการ Otop ขึ้นมา เพื่อต้องการแก้ไขปัญหาหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นภายในประเทศ เช่น ปัญหาคนตกงาน ปัญหาแรงงานเข้ามาหางานในกรุงเทพฯ ปัญหาเรื่องการผลิตสินค้าหัตกรรมในชนบทซึ่งประสบปัญหาทั้งทางด้านคุณภาพและตลาด โดยเริ่มต้นจัดสรรงบประมาณให้กับตำบลทุกพื้นที่ด้วยงบประมาณตำบลละ 1 ล้านบาท พร้อมกับส่งเจ้าหน้าที่ปรึกษาโครงการไปยังตำบลที่ได้รับงบประมาณ จึงให้ให้เกิดการผลิตสินค้าจำนวนมากโดยใช้เครื่องหมายดาวเป็นตัววัดคุณภาพของสินค้า อีกทั้งจัดงานแสดงสินค้าตามสถานที่ เช่น ศูนย์การค้าไบเทค ศูนย์การค้าเมืองทองธานี ห้างสรรพสินค้า มหาวิทยาลัยและแหล่งชุมชนย่านต่างๆ ซึ่งได้รับการตอบรับจากผู้บริโภคดีมากและยังสนองนโยบายคนไทยใช้ของไทยอีกด้วย เมื่อสินค้าของไทยได้รับเชิญให้ไปแสดงสินค้ายังประเทศต่างๆ จึงทำให้เกิดการส่งออกสินค้าไทยไปยังต่างประเทศ และได้รับกระแสตอบรับจากกลุ่มวันรุ่นในหลายประเทศให้เป็นสินค้าอินเทรนด์ในขณะนั้นทีเดียว แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือ การแข่งขันกันเองในสินค้าที่ผลิตซ้ำกันในบางตำบล ทำให้ผู้ที่ผลิตสินค้าไม่ค่อยได้คุณภาพหรือสินค้าระดับ 3 ดาว นั้นไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจเท่าที่ควร ทำให้เกิดความปัญหารายได้กลับบางตำบล ซึ่งต้องเปลี่ยนอาชีพเป็นอย่างอื่นหรือไม่ก็ออกขายแรงงานเหมือนเช่นเดิม